عکس از Mark Kitaoka ، معرفی شده توسط آقای اولدفشن

---

چفت و بست نداره لامصب ، دهنمو میگم. واسه هرکی کامنت میگذارم یه جوری "می..." ، دهنمو میگم. اصلن دیگه نه کامنت میگذارم و نه میگذارم کسی کامنت بگذاره. من اینو کندم و انداختم دور ، دهنمو نمی گم ، منظورم این دندون ِ پوسیدست.

---

ایشون فرمودند که:

نمازیکه از روی عادت خونده شود ، نماز نیست. تکرار یک عادت است ، نوعی اعتیاد!

پی نوشت ِ من:

من بی تاب ِ این اعتیادم. گویی خدا عادت کرده که من آخر وقت ، کلماتی را از حفظ میگویم و تمام. شروع ماجرا از اندوه است. نماز من از آن اندوه رنگ میگیرد. به مانند مردی مست ، که تصمیم دارد به خدا ناسزا بگوید اما آخرش به ناز کشی می انجامد. معشوق ما را عادت ، اعتیاد نمی کند.

پ.ن: می دانم که در این نوشته ها خودم نیستم. پس گیر ندهید. پیشاپیش از لطف شما سپاسگزارم!