بابا برایت هدیه ای آورده ، از جنس بلور ، از جنس نور. بابا برایت تمام ستاره هایی را که دوست می داشتی را از آسمان قرض گرفته. دخترم ، دختر عزیزم ، برایت دلتنگم ؛ برای تو و دیگر خواهران آینده ات. برای تو و آن آرزوهای آبنباتی ات نگرانم. برای دندان درآوردنت نگرانم عزیزم. برای درد واکسن هایت بیقرارم. برای هفت سالگیت نگرانم. برای چشمهایت که صفتی برای بیان زیباییشان نمی یابم نگرانم. تمام درد های روشنفکران عالم را از تو دور خواهم کرد ، حتا اگر لازم باشد که تمام کتابهایم را بسوزانم. این اندوه لعنتی را برای من باقی بگذار. دخترم، دخترکم، مبادا کافه نشین شوی. مبادا بفهمی ، مبادا کتاب بخوانی و پشت به پشت سیگار دود کنی. مبادا غرق شوی در این اندوه لعنتی... مبادا به معنا دچار شوی بابا. زندگی فقط فهمیدن نیست. راحت و بی آرمان. اصلا گور پدر زندگی... تو فقط زندگی کن ، همین!