فقر اما حکایتیست که تا فقیر نباشی نمی فهمی دردش را. حتا اگر فقیر بوده ای و اکنون نیستی ، نمی فهمی. اصلا شاید نفهمی. شاید نگیری با تمام وجودت. شاید نفهمی زیر همین سقف لعنتی آسمان چه خبر است. زیر آسمان همین شهر. اگر فهمیدی ، به دیگران نیز بفهمان...

این یک رابطه ی ریاضی است. دلایل علمی برای صحت داده هایش ندارم. اما این را میدانم که اگر این رویا به واقعیت تبدیل شود ، دنیا تکان کوچکی خواهد خورد.

اگر خانواده های شهری ایران را به طور متوسط یک میلیون خانوار در نظر بگیریم ، مصرف هفتگی هر کدام از این خانوار ها را 10 نان ، به عبارتی داریم ده میلیون نان.

اگر هر خانوار هفته ای یک نان در مصرف اش صرفه جویی کند میشود یک میلیون نان در هفته و به عبارتی 4 میلیون نان در ماه.

قیمت متوسط هر نان در شهرهای ایران را بگیریم 25 تومان*، هر هفته بیست و پنج میلیون تومان میتوان برای تغذیه ی ایرانیان محروم از حقوق اولیه هزینه کرد.

من فراموش نکرده ام که هیچ کدام ما از حقوق واقعی خود بهره مند نیستیم و به این داستان اشراف دارم که دولت فخیمه بیشتر به فکر نیازمندان ونزوئلا و بولیوی و عراق و افغانستان و ... است ، اما این حرکت واقعا ربطی به هیچ کدام از این مسائل ندارد. هزینه ی 4 نان در ماه میشود 100 تومان. اگر در تورم این روزها باشد میشود 500 تومان ، نه ، میشود 1000 تومان. دو مسیر را پیاده رفتن تا خانه و از تاکسی استفاده نکردن هم میشود 1000 تومان. باید حرکتی کرد. البته اگر کسی فکری برای ضایعات نان بکند قضیه خود به خود حل میشود. اما...

*در شهرکِ محترم ِ غرب ، یک عدد نان سنگک را خریدم 1000 تومان ناقابل!

توضیحات روز حرکت وبلاگها در یک پزشک 

سایت رسمی این حرکت

بعد از تحریر: آپشن های دیگری هم در اختیار مشتریان بود ، ۱۵۰۰ و ۲۰۰۰ تومانی. عزیزانی که پشت بیمارستان آتیه رفته اند خرید نان میدانند!