گاهی انسان ها به چیزی فکر میکنند ، فرو میروند و بالا می آیند ، بالا می آورند. من دیر زمانیست که فکر میکنم ، اما اصلا نه فرو میروم و نه بالا می آیم ،  فقط بالا می آورم. این بالا نیامدن درد دارد. 

میروم و کمی در فرندفید و توییتر مشغول میشوم ،  اما عقیم شده ام. واژه هایم همه بی ریشه اند. کلام ِ فاخر و اندیشه ی شامخ را کامل از دست داده ام. شاید این حقیقت داشته باشد که من به سطح آب رسیده ام. این سطح حتا موج هم ندارد ، به شدت راکد است. گندیدن پایان راه است عزیز.

...

بیست و سه سال ، کمی بیشتر ، کمی کمتر. تصویر خودت در آینه آزارت نمی دهد ، حس خوبی هم نداری. فاجعه اینجاست. وقتی این تصویر خنثی از درونت بالا میزند ، یعنی شکست خورده ای ، یعنی تمام شده ای.

---

فتوبلاگ / بزودی