البته نباید از این نکته غافل شد که وبلاگ نویسی یکی از بخش های این نوع پلتفرم است. اما سادگی و راحتی این شبکه ها و این ابزارهای گوناگون باعث میشود تا جایی مانند وبلاگ با تمام دغدغه ها و دقت ها کمی کمرنگ تر شود. در وب 2 و سوشیال نتورک ها نیازی نیست که نابغه باشید ، به دقت وبلاگ نویسی برای درج چند خط کوتاه نیازی نیست. زندگی وب 2 ایی بسیار راحت و بی دغدغه است ، بسیار روان. همین مختصر و مفید بودنش جذاب است. همیشه به روز هستید و در جریان. قابلیت شخصی سازی بسیار بالایی دارند و شما را در مسیری که دوست دارید و به صورت هدفمند قرار میدهند.
نکته ی دیگر ارتباط با دوستانی است که قبلا فقط خواننده ی وبلاگشان بوده ای و حال ، تمام قد و سریع به تبادل نظر میپردازید. دیگر کامنتدانی وبلاگشان و رد و بدل شدن چند کامنت اصلا معنی ندارد. دوستانی که وبلاگشان را میخواندم زیادند. آقای ابطحی ، اسپایدرمرد ، حزب جوانان زیر آفتاب ، یک پزشک ، کمانگیر ، یک فتحی ، بامدادی ، وحید آنلاین ، پرهام ، نقدعلی ، آق فری و شرکا ، میلاد ، زنگوله ، نیما اکبرپور ، مهدی علاقبند ، گردباد ، فاطیما کریمی ، جودی آبوت ، شاسوسا و بسیار بسیار از دوستان دیگر که خواننده ی همیشگی وبلاگشان بودم را آنجا به درستی درک کرده ام. مجال خوبیست برای محک زدنشان. تقریبا مشترک 500 وبلاگ نویس قدیمی هستم و با دقت نوشته ها و مطالب به اشتراک گذاشته ی آنها را بررسی میکنم. زندگی شیرینیست ، حتا از گودر خوانی هم بهتر ، حتا از سر کردن در سایت های ترمینال هم بهتر است. لحن نوشتن آدم را روانتر میکند در ضمن.
این چند خط را نوشتم که بگویم فرندفید و توییتر ، علت فراموشی من است. علت فراموش کردن اینجا. قرار بود به مناسبت 4 سالگی اینجا ، روی هاست شخصی و با ترکیب و ساختار وب 2 ، تحولی ایجاد کنم که نشد. اما به زودی اینجا رخت نو بر تن خواهد کرد...
و در نهایت... ، ایــنــجــا 4 ســالــه شــد ، چهار سال خاطره.
آرشيو / تمام نوشته ها
با سپاس از سايکو
