زندگی در تغییر است. زمانی برنامه های کودک تلویزیون برایمان قسمت بزرگی از دنیا بود ، همان زمانی که گمان نمیکردیم بدون کارتون اصلا بتوانیم زندگی کنیم ، حتا در بزرگسالی. پرگار ِ روزگار پر کار بود ، رسید ایامی که تلویزیون برایمان شده بود سه چیز ، فوتبال - فیلم - برنامه ی علمی (با گذر از کارتون ها و مسابقه های در آن زمان شادش). کمی بعد تر ، فوتبال و نود بود از شبکه 3 و برنامه های شبکه 4. جام باشگاههای اروپا هم بود. حتا بازی با تاخیر.

مدتی گذشت ، دیگر "سینما یک" هم جذابیت نداشت ، جذب نمیکرد ، ما مانده بودیم و مستند 4 ، گاهی هم فوتبال.

در شرایط فعلی حتا چند دقیقه ای را هم حرام فوتبال نمیکنم. نه اینکه اصلا نبینم ، اما نمیتواند  پای جعبه ی جادو نگهم دارد. مثل ِ شیرینی زیاد ِ یک خوردنی ، ته گلو را میزند.

بزرگتر که شدیم چقدر اوضاع فرق کرد. اصلا ذات ِ بزرگ شدن ، تغییر است. عوض شدیم ، خودمان بهتر میدانیم که عوضی هم شدیم. اکثر دوستان و اطرافیانم هم همینگونه اند. نسل ما به همین راحتی ارتباطش را قطع کرد با اینچنین رسانه ای. رسانه ای که این روزها کم فروغ تر و بی هویت تر شده است نسبت به گذشته.

چه کسی فکر میکرد ، زمانی ، رسیدن و تماشای ِ اخبار ورزشی هم بشود نوستالژی؟