2008/4/8
فرصتی اگر هست ، بگو...
1) آدمــک از وقتی که عاشق شد ، دیگر آدم نشد...*
* یک زمانی این بشر چنان مینوشت که گویی در راس جهان است ، عاشق شد ، از صدای سخن عشق ندیدش خوشتر! به او برای اولین بار گفتم که از سر تا به پایت ، بوی بهار نارنج گرفته... . مکثی کرد و گفت: باز فرو ریخت عشق / از در و دیوار من(آدمک جان!)... .
2) دروغ چیز عجیبی ست! باید به واقعیت چیزی اضافه کنی که نه قسمتِ دروغ بودنش کامل باشد و نه حقیقتِ محض باشد...**
3) ای کاش تــــو ، کمتر میفهمیدی! آنوقت شاید یک عمر در کنار هم ، زندگی شیرینی می داشتیم!***
4) ای قوم خطر کرده ، کجایید کجایید / مخمور منم من ، بیایید بیایید
مخمور ِ تو ، همسایه ی دیوار به دیوار / در بادیه سرگشته ، شما در چه هوایید؟
گر صورت بی صورت ِ مخمور ببینید / هم ساقی و دردی کش و پیمانه شمایید****
* یک زمانی این بشر چنان مینوشت که گویی در راس جهان است ، عاشق شد ، از صدای سخن عشق ندیدش خوشتر! به او برای اولین بار گفتم که از سر تا به پایت ، بوی بهار نارنج گرفته... . مکثی کرد و گفت: باز فرو ریخت عشق / از در و دیوار من(آدمک جان!)... .
** به نیت دروغگوی خوش حافظه... .
*** خواهران فمنیست! به خود نگیرید ، این فقط یک مینیمال عاطفیست و هیچ ارزش قانونی و غیر قانونی دیگری ندارد! این یک خط را بر سر ما چماق نفرمایید.
**** شعری که امروز ، بی دلیل ، روی زبانم اینگونه می چرخید.
آرشيو / تمام نوشته ها
با سپاس از سايکو
